icguveysindeniclice:

Gökanlam III

Sen buzul mavi, sen kaç yılın aynalı dolapları
kırılan bardakları elbiselerin ve çocukları
lekesiz gözleriyle ne kadar maviyse o kadar hiç konuşmadıkları
sen buzul, sen devamlı, sen…
Yaklaş bana, kimse hiçbir yere dokunmasın
bana sessizlik et, düğümle saçlarımı
çözülsün bu kar topları, gece yanan fırınlar, içimin sayıları
akıt kanımı biraz, kimse hiçbir şey söylemesin
kimse artık hiçbir şey söylemesin
Bana yalnızlık et, birleştir yalnızları
sen buzul, sen devamlı, sen…
sen kaç yılın aynalı dolapları.

Kim bilir neydi biraz bir yüzü dünyadan çıkardıkları
bir şeyi hiç sevmedikleri, sevince tekrarladıkları
yani bir yaşam gibi yaşattıkları ölümü, korunamadıkları
dökül artık, çözül artık ve akıt bütün kanları
büyüt en büyük şeyi
bize yalnızlık et, birleştir yalnızları
yeni bir kan ol, getir en yeni anlamları
Bomboşuz, korkuyoruz da..
bunu anlatmak için şehirde bayram vardı
öyküler vardı dergilerde, beyaz fareler, can sıkıntıları
bir gün ki şehir yandı, şimdi hiçbir şey anlatılmasın
artık hiçbir şey anlatılmasın
denilsin, soğumuş ceylanların ateşten dilleri kaldı.
Sen kaldın, bir de sen ey buzul mavi
bizi bul, bizi yarat, bize güzellik et şimdi
bomboşuz, korkuyoruz da..
Ve kemikleri bunlar gökyüzünün
altında öyle tedirgin ilk çocukları ölümün.

Edip Cansever

***
Haziran 1962’den kalma bir ses kaydında Edip Cansever, “Gökanlam III”ü okuyor. 
Ah güzel adam. Sen olmasaydın biz hep -farkında bile olmadan belki- biraz eksik kalacaktık. 
Işıkla kal. 

“Muhafazakarlar yaşayan bebekler isterler ki, onları ölü askerlere çevirebilsinler.”